| Kıvırcık Saçlarında Siyah Bir Ortadoğu | Mehmet Aycı, Ankara, Temmuz 2020
- Mehmet Atilla Maraş
- 1 Ara 2025
- 1 dakikada okunur
Sadece ismi epik…
Tutkulu bir pınar taşıyor yüzünün güneşli yanlarında…
Yüzünün yağmurlu yanlarında o pınar uzun bir annesizliğe akıyor.
Annesizliği kişisel değil.
Kaderi olan coğrafyanın annesizliğini de içkin.
Ondan nerde bir anne görse ayaklarına kapanan ikinci bir şair var içinde.
Alabildiğine lirik yani…
Doğunun çocuklarının savruluşunu en iyi bilenlerden…
Gezmeyi ve süzmeyi seviyor. Sürmeyi de gözde olunca elbette.
Hasmı yok.
Herkesle iyi.
Ortadoğu’nun bütün halklarıyla, tarihten silinenleri dâhil, hısım…
Yüzü kondurulmuş, giydirilmiş bütün gülümsemelerden uzak.
Güzel olan ne varsa gözdesi.
Dünyanın neresine giderse gitsin damağında Urfa tadını taşıyor.
Yerine göre yaka cebinde mendil, sıcak bir çocuk olmasından.
Teri daima taze…
Alnını silerken bile besmeleli.
Sadece kılıcı yalın değil.
Mehmet Atilla Maraş bu, ağabeyimiz.
Çoğu Maraşlı bilir, e, sayılır da.
Şair.
Deneme ve kent kültürüne dair kitapları var.
Taşıdığı kuşak nevi şahsına münhasır…
Tatlıses’e çiğ köfte yoğurtanlardan…
Yoğurdun hazır olanını sevmez.
Resmi olarak eski mebus.
Oturması kalkması resmi değil ancak nizami…
Nizami Gencevi’yi ayrıca sever.
Yüzü karışmamış ve kırışmamış bir Ortadoğu…
Böyle biliriz.